WITAM SERDECZNIE !!! ZAPRASZAM NA MÓJ KOLEJNY WPIS !!!

Jak już pewnie zauważyliście szczególną sympatią darzę jurajskie zamki -3 z nich już przedstawiłam bliżej tu na moim blogu, a pozostałe ( mam nadzieję !!!) też wkrótce tu zagoszczą.

Dzisiaj jednak nie będę przedstawiała szczegółowo kolejnego zamku, tylko opowiem Wam o nowo powstałym (otwarcie było 19 czerwca) Parku Zamków Jurajskich- OGRODZIENIEC. Park ten znajduje się w miejscowości Podzamcze, tuż u stóp malowniczo położonych ruin Zamku Ogrodzienieckiego. Jest to prawdziwy “rarytas” dla wszystkich miłośników jurajskich zamków, gdyż w jednym miejscu można zobaczyć makiety wszystkich zamków znajdujących się na “Szlaku Orlich Gniazd” w skali 1:25. Makiety te odtworzone zostały zgodnie z prawdą historyczną, a ich wykonanie poprzedziły wielomiesięczne poszukiwania i opracowania dokumentacji historycznej. Można sobie fajnie porównać wygląd każdego zamku w czasach jego największej świetności z wyglądem obecnych ruin …….i tu przyznam Wam się szczerze, że sama miałam problemy ze skojarzeniem niektórych- tak imponująco wtedy wyglądały i tak niewiele teraz z nich zostało (niestety!!!). Ja jak tylko usłyszałam o planach powstania tego parku, postanowiłam sobie, że koniecznie go odwiedzę. Przeczekałam aż tłum pierwszych zainteresowanych przerzedzi się i wraz z moimi chłopcami wybrałam się tam. I muszę przyznać, że to był bardzo dobry pomysł.Zrobiłam  mnóstwo zdjęć, ale tu do wpisu wybrałam tylko kilka.

Pierwsze z nich przedstawia wejście do tego parku…..specjalnym mostem zwodzonym:

I już jesteśmy na terenie parku…… na pierwszym planie makieta Zamku w Mirowie wraz z opisem i zdjęciem jego obecnego wyglądu, nieco dalej Smoleń, w tle zaś ogrodzenie wraz z mostem zwodzonym ( to samo co na poprzednim zdjęciu, tylko od drugiej strony ) i ruiny wspaniałego Zamku Ogrodzieniec:

Tu jeszcze raz Zamek w Mirowie, tylko w zbliżeniu i od innej strony. Zdradzę Wam, że niedawno też tam byłam wraz z moimi synami i jak tylko znajdę trochę więcej czasu, to też go tu dokładnie opiszę, bo warto :

A tu mój starszy syn zapozował mi przed makietą zamku w Smoleniu (to ten opisywany przeze mnie w poprzednim wpisie). Wspaniały był nieprawdaż ??? I niestety tak niewiele z niego zostało !!!

Kolejne zdjęcie przedstawia Zamek Tęczyn ( używa się też nazwy Tenczyn) znajduje się on na terenie wsi Rudno/Krzeszowic woj. małopolskie. Szkoda, że z każdym rokiem popada on w coraz większą ruinę :

Następnie mamy Zamek Babice – zwany inaczej Lipowcem  (oj dawno  tam już nie byłam):

Oraz Zamek w  Będzinie- zrekonstruowany po II Wojnie Światowej do dzisiaj wspaniale góruje nad miastem:

Ostatnim zamkiem, którego zdjęcie wybrałam jest Zamek w Siewierzu ( opisywałam go dokładnie w jednym z pierwszych wpisów, więc można sobie przy okazji porównać jego wygląd kiedyś i dziś ):

Oprócz podziwiania makiet w parku można też zobaczyć repliki maszyn oblężniczych z okresu średniowiecza m. in. katapultę miotającą pociski, balistę – rodzaj kuszy na kołach, a także trebusz – efektowną machinę miotającą pociski, przypominającą mechaniczną procę ( w ich oryginalnych rozmiarach ) :

Na dzieci czeka tam też atrakcyjny plac zabaw ( te atrakcje są wliczone w cenę biletu, który wynosi 14- zł dla dorosłych, 10zł- dla dzieci …..z tym, że jak ja tam byłam to była promocyjna cena 10 zł dla wszystkich powyżej 3 roku życia ). Zestaw atrakcji ma się jeszcze z czasem powiększyć- niebawem ma przyjechać Wawel i będzie to największa makieta w parku.

Jako ciekawostkę i zarazem ważną informację wspomnę jeszcze, że na terenie Jury powstał niedawno (otwarcie było 4 lipca) jeszcze jeden tego typu park- Park Miniatur Zamków w Piasku/Janowa (na terenie restauracji Gościniec). Tam przedstawione są miniatury zamków w ich obecnym stanie i są w skali 1:20, więc zameczki są nieco większe niż te w Ogrodzieńcu. Myślę, że warto będzie się tam też wybrać.

Po dokładnym zwiedzeniu parku i zabawie na placu zabaw zrobiliśmy sobie małą wycieczkę wokoło ruin Zamku Ogrodzieniec, niestety na wejście do środka brakło nam już czasu ( głównie dlatego, że z moim zbuntowanym 2-latkiem wszystko trwa 5 razy dłużej niż normalnie). Ale ponieważ mój starszy syn nie może tego przeboleć, wybieramy się tam wkrótce ponownie i po tej wizycie przygotuję wpis poświęcony już tylko temu wspaniałemu zamkowi.

PODSUMOWUJĄC – Warto było odwiedzić ten Park Zamków Jurajskich……teraz już nie będę sobie musiała wyobrażać jak kiedyś wyglądały wszystkie jurajskie zamki. Mój starszy syn dowiedział się sporo nowych rzeczy na temat zamków i Jury ( a więc dla niego ta wycieczka miała również charakter edukacyjny). A młodszy…..no cóż jego interesowały tylko zjeżdżalnie, piaskownica i bieganie wśród makiet……mam jednak cichą nadzieję, że z czasem polubi też zwiedzanie i doceni piękno Jury.

POZDRAWIAM  WSZYSTKICH  MIŁOŚNIKÓW  JURAJSKICH  ZAMKÓW I PARKÓW MINIATUR !!! A TAKŻE WSZYSTKIE OSOBY CZYTAJĄCE MOJE WPISY  ***

Wpis archiwalny – lipiec 2010

WITAM  SERDECZNIE  WSZYSTKICH  CZYTAJĄCYCH  MOJE  WPISY !!!!!!!!!!

Dzisiaj chciałabym przedstawić Wam kolejny jurajski zamek- ZAMEK W SMOLENIU – znajduje się on we wspomnianej wsi Smoleń w województwie śląskim, na “Szlaku Orlich Gniazd” oraz “Jurajskim Rowerowym Szlaku Orlich Gniazd”.

Na początek przytoczę troszkę informacji o tym zamku zaczerpniętych z internetu, bo wydały mi się one interesujące :

Zamek został wzniesiony w połowie XIV wieku, najprawdopodobniej przez Ottona z Pilczy herbu Topór i zastąpił istniejącą tu wcześniej strażnicę. Z początku był to mały, wieloboczny, kamienny obiekt zwężający się przy wysokiej, cylindrycznej wieży. W późniejszych latach u stóp skały dobudowano dwa zamki dolne, otoczone grubymi murami z bramą wjazdową, która zachowała się do dziś. Na dziedzińcu zamkowym znajduje się studnia, którą według tradycji wykuć mieli jeńcy tatarscy, a jej głębokość miała wynosić 200 m.

W XVI wieku zamek nabył Seweryn Boner i przekształcił go w renesansową rezydencję. Później warownia przeszła w ręce Padniewskich, jednakże pomimo modernizacji bardzo szybko przestała wystarczać rosnącym w potęgę i bogactwo właścicielom. Ograniczona powierzchnia wzgórza utrudniała dalszą rozbudowę, zaś kiepskie połączenia komunikacyjne spowodowały, że Padniewscy postanowili przenieść się do Pilicy, gdzie było dość miejsca, by wybudować nową, okazalszą siedzibę.

Zamek pozostawiony zaczął niszczeć, zaś jego los przypieczętowali Szwedzi, dewastując go w 1655 roku.

W okresie letnim z daleka można zobaczyć jedynie mały fragment wieży nieśmiało wyłaniający się z jednego ze wzgórz

Ze znajdującego się u podnóża zamku parkingu, na jego szczyt prowadzi specjalnie wytyczona dla turystów ścieżka.W czasach swojej świetności z pewnością wspaniale górował nad okolicą- teraz niestety pozostały jedynie fragmenty murów porośnięte drzewami i krzakami :

Od czasu mojej ostatniej wizyty 7 lat temu nic się tu praktycznie nie zmieniło ( obejrzałam sobie nawet zdjęcia zrobione wtedy, by nabrać tej pewności ). I o ile inne jurajskie zamki są remontowane bądź rozbudowywane ten został potraktowany raczej po macoszemu. Mam wrażenie, że turyści też wolą raczej odwiedzić rozreklamowany i wspaniały Ogrodzieniec, czy Mirów i Bobolice ( wkrótce też zagoszczą na moim blogu ) niż ruiny tego zapuszczonego wśród drzew zamku. Mnie jednak tym razem właśnie tam poniosło i wcale tego nie żałuję. W ciszy i spokoju ( mimo, że był to piękny wakacyjny dzień) przespacerowałam się wśród tych historycznych ruin, zajrzałam w każdy zakamarek, zrobiłam sporo zdjęć:

Niestety nie da się ująć go ( zamku) na jednym zdjęciu – trzeba fotografować go fragmentarycznie ( ewentualnie można zrobić panoramę ):

Kolejne ujęcie- widok z okna :

I jeszcze jedno- tym razem na wieżę ( niestety nie ma możliwości na nią wejść….. co prawda śmiałkowie to robią, ale ja z dwójką małych dzieci nie porywałam się na takie szaleństwo ) 😉

Tyle na temat zamku-myślę, że chociaż troszkę zachęciłam Was do jego odwiedzenia.

A skoro już wybrałam się w tą okolicę , to zatrzymałam się również w niedaleko znajdującej się od Smolenia PILICY. I teraz pokrótce opowiem Wam co warto w niej zobaczyć. Po pierwsze – Sanktuarium Matki Bożej Śnieżnej – Opiekunki Rodzin wraz z pięknie zadbanym przez franciszkanów otoczeniem. Jako ciekawostkę powiem, że w tym kościele i klasztorze pracował jako gwardian w latach 1924- 1930 bł. ojciec Narcyz Turchan z grona 108 polskich męczenników II Wojny Światowej:

Następnie warto zobaczyć w Pilicy Kościół- Św. Jana Chrzciciela i Św. Jana Ewangelisty, zabytkowy zamek z parkiem , ruiny klasztoru oo augustianów ( tym razem czas mi nie pozwolił podjechać tam ), historyczny drewniany kościół św. apostołów Piotra i Pawła ……a odpocząć po zwiedzaniu można sobie na Rynku, zajadając pyszne lody- właśnie to zrobiłam wraz z moimi dziećmi.

Ten wyjazd to była taka typowa samochodowa objazdówka. Zatrzymałam się jeszcze w Biskupicach, gdzie znajduje się cmentarz wojenny poległych w czasie I Wojny Światowej, a także w Gieble, gdzie z kolei zwiedziłam kościół Św. Jakuba Apostoła i dworek szlachecki . Obecnie w tym dworku znajduje się biblioteka ( nawet w wakacje odbywają się tam zajęcia dla dzieci ) i właśnie od przemiłych pań bibliotekarek dowiedziałam się kilku interesujących rzeczy…….między innymi o nowościach turystycznych w Gminie Ogrodzieniec. Zachęcona wybiorę się tam wkrótce, a później i Wam o tym opowiem.

Na koniec jeszcze raz zachęcam do odwiedzenia Smolenia i Pilicy, oraz odkrywania uroków Jury Krakowsko- Częstochowskiej !!!

~~ ~~ ~~ POZDRAWIAM ~~ ~~ ~~

Wpis archiwalny – lipiec 2010

WITAM SERDECZNIE !!!    ZAPRASZAM NA KOLEJNY WPIS !!!

Eric- Emmanuel Schmitt powiedział, że ” Piękno […] jest wszędzie. Gdziekolwiek zwrócisz oczy “.  Mnie zaś nie pozostaje nic innego jak tylko zgodzić się z tymi jego słowami. I ja ostatnio zwróciłam moje oczy ( a właściwie to rower ) w kierunku Sanktuarium Matki Bożej Leśniowskiej Patronki Rodzin ( Leśniów- dzielnica Żarek, powiat myszkowski, woj. śląskie ):

Już od czasu wyprawy do Rzędkowickich Skał ( poprzedni wpis ) marzyło mi się pojechać tam na rowerze………ale albo pogoda, albo fakt, że nie miał mi kto zostać z młodszym synem na dłużej sprawiało,że wyjazd ten był ciągle odkładany. I w końcu, pomimo wiszącego w powietrzu deszczu zdecydowałam, że jadę !!!!!!!

To był ryzykowny wyjazd, bo po przejechaniu zaledwie 3 km zaczęło siąpić, a do docelowego punktu miałam ich do przejechania ponad 20. No cóż stwierdziłam jednak, że z cukru nie jestem i nie rozpuszczę się, a na siedzenie w domu nie miałam jakoś ochoty.

Ten deszczyk nie przeszkadzał mi nawet w fotografowaniu napotkanych po drodze roślinek :

Kila dni wcześniej podczas robienia takich zdjęć usłyszałam ( od obserwującej mnie osoby ), że jestem “nienormalna “- “bo ja rozumię, że można robić zdjęcia dzieciom, czy jakimś widokom, ale żeby robić zdjęcia jakimś badylom ??? Ty to chyba jesteś nienormalna??? “.

No cóż ja fotografuję wszystko , co moim zdaniem zasługuje na uwiecznienie i wcale nie uważam, że jestem z tego powodu “nienormalna” :

Całą drogę do Sanktuarium towarzyszyły mi emocje- bo jak już przestał padać deszczyk, to zaczęło mi coś skrzypieć w rowerze, a na koniec zorientowałam się, że nie zabrałam z domu portfela z pieniędzmi i dokumentami ( cała ja !!! – pieniędzy nie wzięłam, ale za to w plecaku wiozłam aż 2 aparaty fotograficzne !!! ).

Po ponad 2 godzinach jazdy dojechałam do Żarek. Zanim jednak udałam się do Sanktuarium zwiedziłam co nieco w miasteczku. I muszę stwierdzić, że miło mnie zaskoczyły zmiany jakie tu zaszły od czasu mojej ostatniej wizyty kilka lat temu.

Przed kościołem Świętych Szymona i Judy Tadeusza ( zbudowany w latach 1518- 1522 kosztem i staraniem kasztelana wieluńskiego Marcina myszkowskiego) znajduje się bardzo ładnie utrzymany plac Ojca Świętego Jana Pawła II :

Następnie podjechałam do zabytkowego kościółka Św. Barbary, który odnowiony z zewnątrz jest teraz remontowany w środku ( akurat był otwarty i mogłam na własne oczy zobaczyć  przebieg tych prac). Myślę, że za jakiś czas warto będzie odwiedzić go ponownie.

W Żarkach jest sporo ciekawych i zabytkowych obiektów. Na uwagę zasługuje również kompleks zabytkowych stodół- tu pomiędzy nimi odbywają się co środę i sobotę słynne żareckie jarmarki ( wielu spośród moich znajomych tam jeździ ).

I w końcu docieram do Sanktuarium Matki Bożej Leśniowkiej- sanktuarium składa się z następujących budynków: kościoła p.w. Nawiedzenia NMP, ołtarza polowego, kaplicy nad źródłem, klasztoru, dzwonnicy, domu pielgrzyma.Pochodząca z 1559 r., najstarsza część kościoła ma charakter gotycko- renesansowy.Po północnej stronie kościoła znajduje się klasztor składający się z czterech skrzydeł.

Na uwagę zasługuje zarówno Sanktuarium, jak i jego pięknie zadbane otoczenie. Zmęczona po podróży, przysiadłam sobie na ławeczce, posłuchałam odbywającej się akurat mszy św. i nabożeństwa czerwcowego, a nst. obeszłam cały teren:

Można tu też nabyć wodę ( podobno o właściwościach leczniczych).

Według legendy – w 1382 r. zmierzający do Opola z Rusi książę Władysław Opolczyk postanowił zrobić postój na polanie opodal drewnianego kościółka. Wiózł on ze sobą ikonę Matki Boskiej Bełzkiej, obraz, który miał się stać ośrodkiem kultu maryjnego na Jasnej Górze lepiej znanego jako Obraz Matki Boskiej Częstochowskiej oraz figurę Maryi z Dzieciątkiem na ręku. Jako że wędrowcy nie mieli picia przeto modlili się przed wyruszeniem o siły na drogę i szczęśliwy powrót do Opola. Nagle stał się cud: Wtem rzeźba Maryji jakby złotą łuną się okryła. Z miejsca wskazanego ręka Dzieciątka, spod omszałego kamienia, wybiła krystaliczna struga wody, mieniąca się w słońcu srebrem i błękitem. Woda miała przy tym właściwości niezwykłe. Znużeni odzyskiwali siły, przemyte wodą rany natychmiast się goiły, chorzy odzyskiwali zdrowie… Wdzięczny za łaskę Maryji książę Władysław Opolski pozostawił świętą figurę w małym drewnianym kościółku Leśniowskim (  znalezione w internecie ).

Obok głównego wejścia do sanktuarium znajduje się taka pamiątkowa tablica:

Zajrzałam też dyskretnie do środka ( ciągle odbywało się tam nabożeństwo, a ja nie mogłam już czekać aż się skończy). Tak szczerze to w moim sportowym stroju i z obłoconym rowerem to raczej wyróżniałam się w tłumie. I tu nastąpiło ciekawe zjawisko, a mianowicie wyjęłam aparat i zrobiłam zdjęcie……a wszystkie stojące obok mnie osoby najpierw obrzuciły mnie karcącym wzrokiem, a następnie też powyciągały aparaty i robiły zdjęcia ( woooooo !!! ).

Ostatnie spojrzenie na sanktuarium…….chwila refleksji…….bo ostatnim razem byłam tu w towarzystwie mojej nieżyjącej już mamy, a pierwszy raz zaraz po komunii na takiej specjalnej pielgrzymce dzieci komunijnych.

Droga do domu upłynęła mi bezkolizyjnie, szybko, chociaż nie byłam zachwycona trasą, bo większą jej część jechałam dosyć ruchliwą drogą, bez wyznaczonego pobocza i musiałam uważać na śmigające obok mnie samochody.

Wyprawę zaliczam jednak do udanych !!!

I znowu na koniec zachęcam Wszystkich do aktywności ruchowej oraz dostrzegania piękna wokół nas !!!

~~ * ~~ POZDRAWIAM ~~ * ~~

Wpis archiwalny – czerwiec 2010

Rzędkowickie Skały to grupa skał wapiennych, położona na wschód od wsi Rzędkowice w gminie Włodowice na Wyżynie Krakowsko- Częstochowskiej. Wraz ze Skałami Kroczyckimi i Podlesickimi są jednym z największych i najpiękniejszych skupisk ostańców na Jurze ( Wyżynie Krakowsko- Częstochowskiej ).

Mnie już od dawna korciło, by wybrać się tam, ale jakoś ciągle nie było mi po drodze.

Aż pewnego dnia……..przyszła do mnie do południa znajoma na kawkę i tak siedząc i  zajadając się ciasteczkami wymyśliłyśmy, że fajnie byłoby wybrać się razem gdzieś na rower ( a pogoda póki co nie sprzyjała za bardzo takim rowerowym wycieczkom ). I w ten sposób narodził się pomysł na ten wyjazd. A popołudniu ( o dziwo !!! ) nie padało, nie wiało i nawet słonko nieśmiało zaczęło się przebijać.  Idąc więc za ciosem zapakowałyśmy plecaki, mapę, wsiadłyśmy na rowery i z uśmiechami na twarzy ruszyłyśmy na nasz rowerowy podbój Jury.

Muszę przyznać, że w miłym towarzystwie, przy pięknej pogodzie  ( słonko nam świeciło- hura !!!!!!! ), wśród malowniczych rzepakowych pól ( zachwycona nimi co chwilę schodziłam z roweru, by zrobić jakieś zdjęcie) …………. jechało mi się REWELACYJNIE !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Po drodze zwiedziłyśmy też kościół św. Bartłomieja we Włodowicach ( w stylu barokowym ), bo ja przecież nie przejdę obojętnie wobec żadnego obiektu, który można zwiedzić i obfotografować. Wspaniałe wnętrze tego kościoła zachwyciło mnie :

Po ponad 2 godzinach jazdy wyłoniły się na horyzoncie Rzędkowickie Skały.  Włączyłyśmy więc “5 bieg ” i w ekspresowym tempie dojechałyśmy na miejsce.

I wtedy rozejrzałam się wkoło, wyjęłam mój aparat i dosłownie poczułam się , jak w siódmym niebie:

Rzędkowickie Skały tworzą łańcuch ostańców skalnych na długości ponad 1 km – jest więc gdzie spacerować i co podziwiać :

Obecnie Rzędkowickie Skały znane są przede wszystkim z licznych tras wspinaczkowych. Znajdujące się tu drogi wspinaczkowe mają ok. 10-20 metrów, aczkolwiek niektóre z nich – np. na Okienniku Rzędkowickim– dochodzą nawet do 35 metrów .

My też  natknęłyśmy się na kilku pasjonatów wspinaczki skałkowej i mogłyśmy zobaczyć jak sobie radzą na tych ścianach skalnych:

Jedyną wadą tego miejsca są tłumy ludzi ( zwłaszcza w weekendy i wakacje ).

My akurat byłyśmy tam w środku tygodnia i oprócz wspinających się nie było turystów, więc mogłam sobie focić w spokoju :

Niestety nasze rowery i biegnący szybko czas spowodowały, że nie udało nam się obejść wszystkich skałek. A po za tym już zaczynało zachodzić słonko ( oj marzę teraz o tym, by móc kiedyś zobaczyć całkowity zachód słońca w tej fantastycznej jurajskiej scenerii)……….. i trzeba było wracać do domu, bo pokonanie 23 km zajmuje jednak trochę czasu.

Podsumowując…………

To była SUPER WYPRAWA- w końcu przejechałam się gdzieś dalej na rowerze ( i to na dodatek w miłym towarzystwie i przy sprzyjającej pogodzie ), zobaczyłam piękne miejsce, zrobiłam sporo zdjęć, troszkę schudłam………. i co najważniejsze – naładowałam moje akumulatory, by dalej zmagać się z przeciwnościami losu !!!

ZACHĘCAM WSZYSTKICH do aktywności ruchowej, a także ( o ile to jest tylko możliwe ) poznawania Jury Krakowsko-Częstochowskiej !!!

~~ *** ~~ ~~ POZDRAWIAM ~~ ~~ *** ~~

Wpis archiwalny – czerwiec 2010

WITAM  SERDECZNIE  WSZYSTKICH  ZAGLĄDAJĄCYCH  NA  MÓJ BLOG  !!!

Zacznę może od tego, że ten wpis miał być o zupełnie innym miejscu, ale jak to często w życiu bywa nie wszystko można zawsze zaplanować i zrealizować – tak było i tym razem. Przez cały maj praktycznie padało i pogoda zupełnie nie sprzyjała wycieczkom, a ja już tak byłam spragniona jakiegoś wyjazdu, że pomimo pojawiających się na niebie groźnych chmur (słoneczko pięknie świeciło i póki co nie padało), zdecydowałam, że jadę w teren. Niestety zaplanowane miejsce było nieco odległe i dosłownie w połowie drogi złapała mnie straszna burza – sama pojechałabym z pewnością dalej, ale z dziećmi nie miało to sensu. Zawróciłam więc (z bólem serca) w kierunku domu, a żeby jeszcze do niego nie wracać postanowiłam zrobić nam taki mały spacerek nad niedaleko leżącym od domu – Zalewem Przeczyce

O tym, że nad tym sztucznym jeziorem może się podobać świadczą powstałe (i nadal powstające) ośrodki wypoczynkowe, domki kempingowe, zajazdy, restauracje, rozwijająca się agroturystyka, a także tłumy ludzi w sezonie letnim

Ja osobiście wolę tu przyjeżdżać w spokojniejszym okresie (wczesną wiosną, bądź jesienią)……by w ciszy i spokoju pospacerować sobie nad wodą, porozmyślać i oczywiście porobić zdjęcia

Andrzej Czesław Klimuszko powiedział                                                                     “Chcesz być zdrowy, młody, nie stroń nigdy od wody.”

No cóż….. ja nie stronię, ale będąc tam zdecydowanie wolę spacerować i wpatrywać się w wodę, niż zażywać kąpieli wodnych, a to dlatego, że ta pięknie wyglądająca na zdjęciach woda w rzeczywistości jest brudna

Tym razem jednak oprócz podziwiania malowniczych widoków mogłam na własne oczy przekonać się jakim strasznym żywiołem jest woda:

” Woda to żywioł płynny- nie pozwoli się tak łatwo zdominować” (P. Coelho)

Nie dokonała ona wprawdzie takich zniszczeń jak w innych częściach kraju, ale znacznie podwyższony jej poziom zalał całkowicie plażę, a także budynki znajdujące się najbliżej jeziora

” (…) nic nie stoi w miejscu, ani ludzie, ani woda, ani czas “ (Ian Mc Ewan)

To prawda czas biegnie nieubłaganie ……a mnie właśnie się przypomniało jak byłam nad tym jeziorem jesienią zeszłego roku. To był piękny – zwłaszcza jak na listopad dzień. Plaża obsypana kolorowymi liśćmi wyglądała bardzo malowniczo

A to już ostatnie zdjęcie – bywam tam jednak często, więc pewnie jeszcze nie raz podzielę się z Wami widokami znad tego jeziora

A na koniec żegnając się zostawiam Wam piosenkę Czerwonych Gitar w wykonaniu Krzysztofa Klenczona -” Wróćmy nad jeziora” ……myślę,że będzie ona świetnym uzupełnieniem moich zdjęć 😉

http://youtu.be/2Ue-bsqQtAA

POZDRAWIAM

Wpis archiwalny – maj 2011

Kolejnym miejscem na Jurze Krakowsko- Częstochowskiej,  które chciałabym przedstawić tu na moim blogu jest ZAMEK  “BĄKOWIEC”  W  MORSKU.  W zeszłym roku byłam tam na rowerze i była to jedna z moich ambitniejszych samotnych wycieczek rowerowych, a w tym roku będąc w pobliżu – zwiedzając przedstawiony w poprzednim wpisie Okiennik Wielki podjechałam tam ponownie samochodem.

To zamek rycerski z przełomu XIV i XVII – dokładna data jego powstania nie jest znana. Obecnie używane określenie „Zamek Morsko”, pojawiło się dopiero w XIX w. – w średniowieczu zamek „Bąkowiec” leżał poza granicami wsi Morsko. Pierwsza wzmianka o Bąkowcu (Bancowecz) pochodzi z 1390 r. i wymienia jako jego dziedzica Mikołaja Strzałę. Wiadomo, że następnie burgrabią zamku był Piotr herbu Lis, a w latach 1413-1434 klucz bąkowiecki należał do Jana z Sieciechowic. W 1435 roku zamek wraz z przynależnymi dobrami przejął kasztelan sądecki Krystyn z Koziegłów i jego potomni. Na przełomie XV i XVI wiekuXVI Morsko posiadali Włodkowie i im przypisuje się wybudowanie nowego murowanego zamku. Wspomina o nim dokument z 1531 roku, kiedy jego właścicielem był Piotr Zborowski. Następnie przeszedł w posiadanie rodziny Brzeskich, a po nich w ręce rodu Giebułtowskich. W czasie najazdu szwedzkiego podzielił los większości zamków na Jurze i opuszczony stopniowo zaczął popadać w ruinę.

Zamek zbudowany był z kamienia wapiennego i został wzniesiony na wysokiej skale na planie nieregularnego wieloboku, o powierzchni około 500 m2. Od strony wschodniej położone było podzamcze zajmujące powierzchnię 800 m2. U podnóża skały, od strony zachodniej znajdowała się, obecnie zasypana, wykuta w litej skale, prostokątna studnia.

Niestety zamku tego nie zwiedza się w środku, na mury też nie wolno wchodzić i jedyne co można zrobić, to obejść go wkoło po specjalnie wytyczonej ścieżce przyrodniczej.

Na kolejnym zdjęciu doskonale widoczne zabudowania wybudowane przez Czeczota

Jeszcze raz to samo ujęcie co poprzednio, tylko tym razem przygotowałam je w sepii, by dodać nieco klimatu tej budowli 😉

I pozwolicie, że w tym miejscu przytoczę kilka legend jakie krążą o “Bąkowcu”, bo wydały mi się interesujące:                                                                                                          Jedna z nich opowiada o możnym panu, który zbudował zamek i ukrywał w nim ogromne bogactwa. Pewnego razu, wybrał się wraz ze swą drużyną na wojnę, z której już nie wrócił, a jego skarby nadal spoczywają gdzieś głęboko ukryte.                                         Inna legenda mówi o dwóch braciach Morskich, którzy w dawnych czasach byli panami na zamku Bąkowiec. Prowadzili oni hulaszcze życie i trudnili się rozbójnictwem, czego nie mogli już znieść okoliczni mieszkańcy. Pewnego razu przebrali miarkę – porwali żonę sołtysa. Rozwścieczony mąż postanowił się zemścić i zebrał grupę mężczyzn, aby dać nauczkę zuchwałym braciom. Za bazę wypadową obrał Okiennik Duży i tam przygotowywał swoją drużynę do ataku. Kiedy byli gotowi, uderzyli na zamek i odnieśli zwycięstwo – zamek zburzono, a załogę wybito w pień. Sam mściciel jednak zginął w czasie walki.                                                                                                                Następna legenda również mówi o zemście, która dopadła pewnego okrutnego pana. W dawnych czasach właścicielem zamku był pan Morski, który miał piękną i młodą córkę. Dziewczyna zakochała się z wzajemnością w ubogim młodzieńcu, na co nie chciał się zgodzić jej ojciec. Postanowił zamknąć ją w lochu, gdzie wkrótce zmożona głodem zmarła. Zrozpaczony kochanek postanowił się zemścić, zebrał drużynę i odtąd nękał nieustannie zamek. Nikt nie mógł się dostać do twierdzy, ale też nikt nie mógł z niej wyjść. Mieszkańcy głodowali i w akcie desperacji postanowiła wyjść do otwartej walki przed murami zamku. Kiedy miało dojść do bitwy, rozpętała się nagle potworna burza, a walące z nieba pioruny zburzyły mury zamku i pogrzebały załogę żywcem. Od tego czasu na ruinach zamku, podczas największych burz ukazuje sie czarna postać mściciela. Według innych relacji jest to postać okrutnego pana; jego duch błądzi po nocach, aż do czasu gdy pojawia się białe widmo zagłodzonej córki, która siada na skale i żałośnie płacze.

A to kolejne ujęcie zamku – tzw. mury zamku górnego:

Obchodząc go wkoło, a było to już prawie 2 miesiące temu (wczesną wiosną) natknęłam się na taki piękny dywan :

Warto wiedzieć, że obecnie zamek leży na terenie ośrodka wypoczynkowego pod nazwą Ośrodek Rekreacyjny “Morsko”, będącego od 1999 roku prywatną własnością firmy KEM z Dąbrowy Górniczej . Jedną z wielu atrakcji dla gości tego ośrodka jest m.in. stok narciarski czynny w okresie zimowym i to właśnie głównie wtedy tętni tam życie. Ja niestety w okresie zimowym jeszcze tam nie byłam, dlatego zdjęć w zimowej scenerii nie posiadam.

A to już ostatnie zdjęcie tego zamku, jakie chciałabym Wam pokazać:

Reasumując – jeśli nawet nie jest to najpiękniejszy zamek na „Szlaku Orlich Gniazd”, to  i tak warto zobaczyć go na własne oczy chociaż raz w życiu 😉

POZDRAWIAM I ZAPRASZAM DO CZYTANIA KOLEJNYCH WPISÓW !!!!!!!!!!!!

Wpis archiwalny – maj 2010

” Cudze chwalicie, swego nie znacie, sami nie wiecie co posiadacie”- chyba każdy zna to powiedzenie.

Ja wbrew niemu postanowiłam właśnie poznać to “swoje” i “pochwalić” ….i  w tym to celu wybrałam się na pobliską mi Jurę Krakowsko- Częstochowską. Pięknych miejsc tu sporo- w wielu z nich już byłam kilkakrotnie, w innych tylko raz, a są też  i takie, w których jeszcze nigdy nie byłam. I takim właśnie miejscem był dla mnie do niedawna Okiennik Wielki.

Okiennik Wielki  właściwie znajduje się na gruntach wsi Piaseczno( niedaleko Zawiercia w woj śląskim ), ale potocznie zwie się go Okiennikiem Skarżyckim, gdyż faktycznie jest położony najbliżej tej miejscowości.

Okiennik Wielki to wyniosła i zarazem jedna z najpiękniejszych na Jurze skał jak również jedno z najbardziej ulubionych miejsc do uprawiania wspinaczki skałkowej. Koło szczytu Okiennik przebity jest charakterystycznym ok. 7 metrowym tunelem o średnicy ok. 5 metrów, który jest wymienianym w nazwie skały oknem.

Kolejne ujęcie Okiennika Wielkiego ………….tym razem z innej strony i w nieco groźniejszej odsłonie:

Jak już wspominałam jest to jedno z ulubionych miejsc do uprawiania wspinaczki skałkowej na Jurze Krakowsko- Częstochowskiej.

Miałam to szczęście będąc tam, podziwiać te zmagania człowieka ze skałą ( a to zdjęcie jest tego niezbitym dowodem ) i możecie mi wierzyć, że byłam pod wielkim wrażeniem :

I jeszcze jedna UWAGA dla zwiedzających:

Wejście do okna jest niebezpieczne! Należy uważać również, aby nie podchodzić zbyt blisko krawędzi skał. Odsłonięty teren na którym znajduje się skała powoduje, że często wieją tu silne wiatry mogące śmiałków strącić w kilkudziesięciometrową przepaść.

Wyjaśnię jeszcze, że Okiennik Wielki to nie tylko pojedyncza skała, ale cała grupa skał      ( z tym, że ta posiadająca charakterystyczne okno jest najbardziej rozpoznawalna ). Korzystając z pięknej pogody- spragniona nowych zdjęć obeszłam go z każdej strony i dokładnie obfotografowałam :

Kolejne ujęcie:

I jeszcze jedno- już ostatnie:

Ponieważ ( jak już wspominałam) to był wyjątkowo piękny- słoneczny dzień  szkoda było zbyt szybko wracać do domu i dlatego podjechałam samochodem w jeszcze jedno pobliskie i równie atrakcyjne miejsce …….ale o tym to już opowiem Wam następnym razem.

ZACHĘCAM  GORĄCO  DO  POZNAWANIA  JURY KRAKOWSKO- CZĘSTOCHOWSKIEJ !!!!!!

~~ ***~~ POZDRAWIAM ~~***~~

Wpis archiwalny – maj 2010

” Długi Majowy Weekend ” nadciąga wielkimi krokami, a więc zachęcając do aktywności w tych dniach przedstawiam tu na moim blogu pierwsze miejsce, do zwiedzenia którego chciałabym gorąco zachęcić – ZAMEK W SIEWIERZU 

To może na początek troszkę historii : Zbudowany przez księcia cieszyńskiego Jana w XIV w. na planie nieregularnym. Umocniony w XV w. Przebudowany i rozbudowany przez biskupów krakowskich w ciągu XVI w. Posiadał trzykondygnacjowe skrzydła otaczające dziedziniec, sześcioboczną wieżę i fosę. Był miejscem sądów biskupich. W 1655 r. przebywał w nim Stefan Czarniecki. W czasie rozbiorów najpierw w rękach Austrii następnie Rosji. Opuszczony w XIX w. Zachowały się kamienno-ceglane mury zamku z elementami architektury gotyckiej i renesansowej oraz wieża.

Tak się składa, że do tego zamku mam bardzo blisko i odwiedzam go regularnie 2-3 razy w roku, a obecnie nie pracując mam na to jeszcze więcej czasu.

Zamek przez wiele lat stał i niszczał, ale na szczęście dzięki inicjatywie wielu ludzi i funduszom gminnym i unijnym ruszyły tam intensywne prace remontowe i renowacyjne. Sama się dziwię jakich prac tam dokonano………….a to jeszcze nie koniec.

Tak wyglądał zamek jesienią zeszłego roku…………właśnie podczas tych intensywnych prac remontowych i renowacyjnych :

A tu kolejne ujęcia jego aktualnego wyglądu :

Będąc tam obowiązkowo należy zwiedzić go zarówno z zewnątrz jak i w środku…………..i tu pojawia się pewien problem, bo póki co nie ma jeszcze ustalonych konkretnych godzin otwarcia ( ale już wkrótce powinno to się zmienić i każdy będzie mógł wejść do środka).  Zazwyczaj jednak w niedzielę i święta przychodzi tam ktoś i otwiera go dla turystów …………..w tej kwestii nie pozostaje więc nic innego jak tylko liczyć na własne szczęście. Obiecuję, że jak tylko dowiem się coś więcej na temat godzin otwarcia to wzbogacę ten wpis o te informacje.

Dodam jeszcze, że prace remontowe w Siewierzu nie ograniczyły się jedynie do zamku, ale w zeszłym roku przebudowano również rynek………….na którym powstały dwa nowe pomniki i fontanna. Pierwszy z nich ( zdjęcia jeszcze nie zrobiłam ) stoi w miejscu nieistniejącego już ratusza i ma przypominać o jego istnieniu, a drugi to tzw Panny Siewierskie- zaprojektowany i wykonany z brązu przez młodych, utalentowanych artystów krakowskich. Jest to takie nawiązanie do znanej piosenki Zespołu Śląsk “…od Siewierza jechał wóz , malowane panny wiózł…”, która rozsławia Siewierz.

Tak wyglądały Panny Siewierskie wraz ze świątecznie udekorowaną fontanną w grudniu zeszłego roku :

A to jeszcze raz fontanna :

Czyż nie jest ona piękna???

Jako stała bywalczyni Siewierza zdradzę Wam, że zwiedzając go koniecznie należy wybrać się na tamtejsze lody i zakupić sobie pyszny siewierski chleb.

Rozpoczynając ten wpis kilka dni temu chciałam wszystkich zachęcić do odwiedzenia i zwiedzenia Siewierza…………i sama znowu się tam dzisiaj wybrałam ( 2 maja ) . Tym razem jednak w konkretnym celu tzn. na uroczyste otwarcie rynku po rewitalizacji. Najpierw była przemowa Burmistrza pod wspomnianym pomnikiem Panien Siewierskich i przecięcie symbolicznej wstęgi, a następnie cały pochód przeszedł pod zamek, gdzie na błoniach odbył się występ Zespołu Śląsk. Mnie osobiście bardzo się podobał i mimo, że na co dzień słucham innych klimatów, to była dla mnie prawdziwa uczta duchowa. Na tychże błoniach przed zamkiem często odbywają się różne koncerty, Dni Siewierza, czy tak jak teraz majówka.

GORĄCO  ZACHĘCAM  DO  ODWIEDZENIA  SIEWIERZA

ORAZ  MIŁEGO- SŁONECZNEGO WEEKENDU MAJOWEGO ŻYCZĘ !!!!!!!

Wpis archiwalny – maj 2010