Witam po dwumiesięcznej przerwie spowodowanej totalnym brakiem czasu na blogowanie 
Z wielką przyjemnością powracam, by opisać kolejny dzień zeszłorocznej „tatrzańskiej wyprawy”. Coś nowego i coś starego dla przypomnienia i powspominania – tak mogłabym już na wstępie podsumować ten dzień
Zapowiadała się długa trasa do przejścia i prawie dwugodzinny dojazd samochodem, więc wstaliśmy wcześnie rano. Pojedzeni i spakowani pojechaliśmy na Słowację, do wsi Žiar (8 km na północ od Liptowskiego Mikułasza), a właściwie to jeszcze dalej, bo aż do parkingu u wylotu Doliny Żarskiej (słow. Žiarska dolina)
Poprzednim razem naszym celem po przejściu doliny był Baraniec (słow. Baranec, 2182 m n.p.m.), a teraz chcieliśmy zdobyć od tej strony Rohacz Płaczliwy (słow. Plačlivé, Plačlivô, 2125 m n.p.m.) i przy okazji przypomnieć sobie widoki z tej części słowackich Tatr Zachodnich
Dolina Żarska (słow. Žiarska dolina) ma 17,5 km² powierzchni i 7 km długości i jest jedną z najmniejszych walnych dolin tatrzańskich. Dolina ta sięga po szczyty grani głównej od Banówki poprzez Hrubą Kopę, Trzy Kopy po Rohacz Płaczliwy. Jej orograficznie prawe obramowanie stanowi grań Rosochy, lewe grań Barańców i Gołego Wierchu.
Dnem doliny spływa potok Smreczanka (dopływ Wagu)
W dolinie prowadzono kiedyś prace górnicze. Ich pozostałością jest dobrze zachowana kopalnia rud powyżej wylotu doliny, Niedźwiedzia Sztolnia, jedyna w całych Tatrach zachowana w całości. Jej korytarze wykuto w łupkach chlorytowo-amfibolowych, prawdopodobnie wydobywano w niej złotonośny piryt. Nie wiadomo, kiedy trwały prace wydobywcze, w kopalni jest wyryta data 1832. Od kwietnia 2012 r. sztolnia udostępniona jest do zwiedzania. (Źródło informacji: http://pl.wikipedia.org)
Od wylotu Doliny Żarskiej wzdłuż Smreczanki do Schroniska Żarskiego (słow. Žiarska chata) wędrowaliśmy szlakiem niebieskim.
Po 1:30 h dotarliśmy do Schroniska Żarskiego (słow. Žiarska chata), które znajduje się w środkowej części Doliny Żarskiej (słow. Žiarska dolina), na wysokości 1280 m n.p.m.
W schronisku znajdziemy ponad 65 miejsc noclegowych. 40 w pokojach i apartamentach 2 i 4osobowych. Pozostałe miejsca znajdują się na poddaszu dla osób z własnym śpiworem. Schronisko dysponuje jadalnią, bufetem, oświetleniem elektrycznym.
Historia Żarskiej Chaty sięga 1937 roku, kiedy rozpoczęto jej budowę. Po dwóch latach pracy budynek ukończono i oddano do użytku z 50 miejscami noclegowymi, umywalnią i oświetleniem za pomocą lamp naftowych. Ówcześnie, było to najnowocześniejsze schronisko na Słowacji.
Podczas II wojny światowej budynek służył jako schronienie dla ludzi prześladowanych przez reżim hitlerowski. Partyzanci, których sztab mieścił się tu w 1944 roku, organizowali wypady na Liptów i w Dolinę Rohacką, gdzie toczyły się walki. 10 grudnia 1944 roku doszło do dramatycznego wydarzenia – Niemcy wysadzili w powietrze schronisko, a także spalili okoliczne zabudowania.
Do odbudowy schroniska przystąpiono w latach 1947–1950. W następnej dekadzie zostało ono dodatkowo powiększone. 30 kwietnia 2006 roku budynek został ponownie zburzony, na jego miejscu powstało dzisiejsze schronisko, o powierzchni użytkowej o 325 m2 większej od poprzedniego budynku. 25 marca 2009 roku ze stoków między Jałowiecką Kopą a Jałowieckim Przysłopem zeszła lawina, która była tak potężna, że zapisała się w pamięci Słowaków jako lawina „stulecia” – uszkadzając schronisko oraz pobliski Symboliczny Cmentarz Ofiar Tatr Zachodnich. (Źródło informacji: http://portaltatrzanski.pl)
O historii schroniska i kolejnych przebudowach można poczytać na umieszczonych w środku planszach.
Poprzednie schronisko pamiętam z wcześniejszych wizyt, czasów, kiedy robiłam jeszcze zdjęcia aparatem na kliszę i nie miałam internetu
W 2018 roku spod Schroniska Żarskiego (słow. Žiarska chata) powędrowaliśmy dalej szlakiem zielonym na Banówkę (słow. Baníkov) Opis tego szlaku można przeczytać w moim archiwalnym wpisie nr. 157. Dolina Żarska (słow. Žiarska dolina) – Banówka (słow. Baníkov, 2178 m n.p.m.).
W 2020 roku szliśmy na Baraniec (słow. Baranec, 2182 m n.p.m.) – wpis nr. 180. Dolina Żarska (słow. Žiarska dolina) – Baraniec (słow. Baranec, 2182 m n.p.m.)
Obok budynku schroniska znajduje się stróżówka THS (odpowiednik polskiego TOPR-u), a w pobliżu nowy Symboliczny Cmentarz Ofiar Tatr Zachodnich.
Po regenerującym, samotnym odpoczynku, a samotnym, bo o tej wczesnej, porannej porze schronisko było dopiero otwierane i my byliśmy pierwszymi tego dnia w bufecie turystami – ruszyliśmy w dalszą drogę
Dolina Żarska przywitała nas porannym chłodem, ale po opuszczeniu Schroniska Żarskiego (słow. Žiarska chata) zrobiło się ciepło
Pogoda sprzyjała i do wędrówki zachęcała
Po godzinie marszu szlakiem zielonym (któremu towarzyszył niebieski), dotarliśmy do rozdroża – Rozdroże pod Bulą (słow. Rázcestie pod Homôlkou )
Pożegnaliśmy szlak niebieski i aż do Żarskiej Przełęczy (słow. Žiarske sedlo) szliśmy już tylko zielonym
Przeszliśmy w pobliżu Żarskiego Stawku, zwanego też Stawkiem pod Żarską Przełęczą (słow. Pliesko pod Žiarskom sedlom) i po 30 minutach osiągnęliśmy Żarską Przełęcz (słow. Žiarske sedlo)
Żarska Przełęcz (słow. Žiarske sedlo) znajduje się na wysokości 1917 m n.p.m.
Przełęcz ta znajduje się pomiędzy Rohaczem Płaczliwym (2125 m n.p.m.), a odbiegającą na południe od niego granią z wierzchołkiem Smreka (2072 m n.p.m.).
Na kolejnym zdjęciu oprócz Żarskiej Przełęczy (słow. Žiarske sedlo) po lewej stronie Rohacz Płaczliwy (słow. Plačlivé), a po prawej Rohacz Ostry (słow. Ostrý Roháč)
Żarska Przełęcz (słow. Žiarske sedlo) łączy dwie sąsiadujące z sobą doliny: Żarską i Jamnicką. Wschodnie stoki spod przełęczy opadają do wysoko położonego górnego piętra Doliny Żarskiej, tzw. Małych Zawratów.
Poniżej widać Żarski Stawek (słow. Pliesko pod Žiarskom sedlom) koło którego widoczną na zdjęciu ścieżką przechodziliśmy
Żarska Przełęcz (słow. Žiarske sedlo) to bardzo widokowe miejsce
Rozciąga się stąd wspaniały widok na polodowcowe krajobrazy górnych pięter Doliny Żarskiej i Doliny Jamnickiej. Można podziwiać strome ściany Rohaczy, Trzech Kop, Hrubej Kopy, Banówki. We wschodnim kierunku widoczne są Łopata, Jarząbczy Wierch i grzbiet Otargańców z Raczkową Czubą na czele
Poprzednim razem z Żarskiej Przełęczy (słow. Žiarske sedlo) szliśmy szlakiem żółtym, granią, by poprzez Smreka zdobyć Baraniec (słow. Baranec), o czym można poczytać w moim archiwalnym wpisie – wpis nr. 180. Dolina Żarska (słow. Žiarska dolina) – Baraniec (słow. Baranec, 2182 m n.p.m.)
Teraz po regenerującym odpoczynku i długiej sesji zdjęciowej w każdym kierunku, udaliśmy się na Rohacza Płaczliwego (2125 m n.p.m.)
Szlak nie był trudny technicznie, pokonanie go zajęło nam 30 minut i jedynym utrudnieniem były małe, sypkie kamienie pod butami, na które musieliśmy uważać wchodząc
Rohacz Płaczliwy (słow. Plačlivé, 2125 m n.p.m.) jest jednym z dwóch szczytów Rohaczy – wyższym od Rohacza Ostrego, ale o nieco łagodniejszych kształtach.
Znajduje się w grani głównej Tatr Zachodnich pomiędzy Rohaczem Ostrym (2088 m n.p.m.), oddzielony od niego Rohacką Przełęczą (1955 m n.p.m.), a Trzema Kopami (2136 m n.p.m.), od których dzieli go Smutna Przełęcz (1963 m n.p.m.).
Poniżej próbuję pokazać, że to już moje 3 zdobycie tego szczytu
Szczyt Rohacza Płaczliwego (słow. Plačlivé, 2125 m n.p.m.) jest doskonałym punktem widokowym
Pięknie widać stąd Dolinę Rohacką (słow. Roháčska dolina) oraz Rohackie Stawy (słow. Roháčske plesá )
Rohacza Ostrego (słow. Ostrý Roháč, 2088 m n.p.m.) podziwialiśmy już z Żarskiej Przełęczy (słow. Žiarske sedlo), a teraz możemy zobaczyć jak prezentuje się ze szczytu Rohacza Płaczliwego (słow. Plačlivé, 2125 m n.p.m.). Za nim widać Wołowca, a w tle Kominiarski Wierch i Czerwone Wierchy
I widok w kierunku zachodnim z Trzema Kopami (słow. Tri kopy, 2136 m n.p.m.), Hrubą Kopą (słow. Hrubá kopa, 2166 m n.p.m.) i Banówką (słow. Baníkov, 2178 m n.p.m.)
Tatrzańskie szczyty zachwycają …oj, żal było opuszczać to widokowe miejsce…
Wejście na Rohacza od Żarskiej Przełęczy (słow. Žiarske sedlo) nie sprawiało trudności, za to zejście ze szczytu po blokach skalnych szlakiem graniowym w kierunku Smutnej Przełęczy było trudniejsze i początkowo wymagało użycia do pomocy rąk
„Uwielbiam siedzieć na szczycie góry i patrzeć.
Nie myślę o niczym innym, jak tylko o ludziach,
na których mi zależy i o widoku” (Julian Lennon)
Oglądając się za siebie mogliśmy podziwiać kopułę Rohacza Płaczliwego (słow. Plačlivé, 2125 m n.p.m.), a po lewej Wołowca (2064 m n.p.m.).
Przejście odcinka pomiędzy Rohaczem Płaczliwym (słow. Plačlivé, 2125 m n.p.m.), a Smutną Przełęczą (słow. Smutné sedlo) zajmuje około 35 minut. Nam ze względu na robienie zdjęć zajęło trochę więcej
Smutna Przełęcz (słow. Smutné sedlo) znajduje się na wysokości 1962 m n.p.m., pomiędzy Rohaczem Płaczliwym (2125 m n.p.m.) a Przednią Kopą (pierwszy ze szczytów Trzech Kop, 2136 m n.p.m ), w grani głównej słowackich Tatr Zachodnich.
I obowiązkowa sesja zdjęciowa obok słupka
Bracia Rohacze też się załapali
Ze Smutnej Przełęczy można podziwiać piękne i różnorodne widoki
Po północnej stronie zbocza grani opadają do ciemnego, zawalonego granitowym gruzowiskiem kotła lodowcowego Doliny Smutnej, ograniczonej od wschodu stromymi ścianami Rohaczy. Jest to obszar prawdziwie alpejski, niemal pozbawiony roślin. (Źródło informacji: https://pl.wikipedia.org/ )
W południowym kierunku rozpościera się widok na rozległą i zieloną, bo porośniętą lasem, kosówką lub trawami Dolinę Żarską ze Schroniskiem Żarskim.
Na zdjęciu pięknie prezentujący się Baraniec (słow. Baranec, 2185 m n.p.m.)
Przez Smutną Przełęcz (słow. Smutné sedlo) przebiega czerwony szlak prowadzący główną granią od Banikowskiej Przełęczy przez Banówkę, Hrubą Kopę i Trzy Kopy na Smutną Przełęcz, a następnie przez Rohacze na Jamnicką Przełęcz.
Po odpoczynku, ze Smutnej Przełęczy (słow. Smutné sedlo) schodziliśmy niebieskim szlakiem, przez Pośredni Groń do Schroniska Żarskiego, a następnie do wylotu Doliny Żarskiej.
Na kolejnym zdjęciu Dolina Żarska (słow. Žiarska dolina)
Wytężając wzrok można zobaczyć mały punkcik będący dachem Schroniska Żarskiego (słow. Žiarska chata)
Po 30 minutach, kończąc pętelkę, dotarliśmy do znajomego rozdroża – Rozdroże pod Bulą (słow. Rázcestie pod Homôlkou )
Po kolejnych 45 minutach odmeldowaliśmy się ponownie przy Schronisku Żarskim (słow. Žiarska chata)
Przed powrotem do samochodu zrobiliśmy sobie ostatni tego dnia postój. Rano ze względu na wczesną porę było tu pusto, teraz też było spokojnie Schronisko na brak turystów jednak nie narzeka. Niektórzy, tak jak my traktują je jako przystanek na trasie w wyższe partie gór, a inni spacerkiem docierają tylko do niego, odpoczywają, korzystają z bufetu i wracają W tej części Tatr z pewnością jest potrzebne
Ostatnia godzina wędrówki, to był powrót do samochodu Doliną Żarską (słow. Žiarska dolina)
Podsumowując trasa:
Parking u wylotu Doliny Żarskiej (słow. Žiarska dolina) – Schronisko Żarskie (słow. Žiarska chata) – Rozdroże pod Bulą (słow. Rázcestie pod Homôlkou ) -Żarska Przełęcz (słow. Žiarske sedlo) – Rohacz Płaczliwy (słow. Plačlivé, Plačlivô, 2125 m n.p.m.) – Smutna Przełęcz (słow. Smutné sedlo) – Rozdroże pod Bulą (słow. Rázcestie pod Homôlkou ) – Schronisko Żarskie (słow. Žiarska chata) – Parking u wylotu Doliny Żarskiej (słow. Žiarska dolina)
Ten dzień zaliczam do bardzo udanych Warto było przypomnieć sobie urok i klimat Doliny Żarskiej (słow. Žiarska dolina), dwukrotnie w ciągu jednego dnia odpocząć w Schronisku Żarskim (słow. Žiarska chata), przejść ciekawą trasę, z pętelką zahaczającą o Rohacza Płaczliwego (słow. Plačlivé, Plačlivô, 2125 m n.p.m.), po raz trzeci w życiu podziwiać widoki z jego szczytu i przez cały dzień chłonąć piękno gór, oddychać, czystym, górskim powietrzem i resetować się
Pozdrawiam serdecznie